|
Mathias De Clercq heeft het gehad met wat hij de verrottingsstrategie van de N-VA noemt. ‘Het wordt hoog tijd dat alle democratische politici die het goed voorhebben met ons land en de welvaart van Vlaanderen, ermee stoppen de N-VA achterna te hollen.'
De ontslagnemende premier, Yves Leterme waarschuwt in deze krant (DS 24 maart) openlijk voor een verrottingsstrategie van de N-VA waarbij die partij enerzijds weigert een regering te vormen en anderzijds van op de zijlijn kritiek geeft op het beleid van de regering in lopende zaken. Het is een strategie die ik al ruim een maand geleden heb blootgelegd en die men in brede politieke kringen steeds meer begint te doorzien. De N-VA zegt wel dat ze een regering wil vormen en bereid is om een compromis te vinden, maar in feite stuurt ze doelbewust aan op het mislukken van elke onderhandeling. Daarmee probeert de partij aan te tonen dat het Belgische federale bestuur niet langer functioneert, zodat haar echte doel, het separatisme of de onafhankelijkheid van Vlaanderen, steeds meer als oplossing naar voor wordt geschoven.
Dit is een perfide verrottingsstrategie die we met zijn allen aan de kaak moeten stellen. Want de kiezers hebben op 13 juni 2010 dan wel massaal gestemd op een partij die een grotere autonomie bepleitte, maar niet op een partij die weigert regeringsverantwoordelijkheid op federaal vlak op te nemen, die weigert om een eerbaar compromis te sluiten en die blijkbaar weigert de fundamentele problemen van de mensen op sociaal-economisch vlak aan te pakken. De uitspraak van N-VA-kopstuk Jan Jambon dat er tegen eind april een akkoord moet zijn omdat ze anders niet langer willen onderhandelen, was dan ook bijzonder cynisch. Eigenlijk zei hij tegen de andere partijen: ‘Onderhandel maar zoveel u wenst, wij doen toch niet mee.' Een dergelijke cynische, destructieve en zelfs dubbelzinnige houding is niet alleen verwerpelijk, maar ook bijzonder nefast voor de welvaart en het welzijn van ons land in het algemeen en van de Vlamingen in het bijzonder.
Door te weigeren in een federale regering te stappen, en door voortdurend kritiek te leveren op de regering in lopende zaken die naar best vermogen het land bestuurt, houdt de N-VA het land in een wurggreep. Daarmee toont de N-VA haar ware gelaat: namelijk dat het partijbelang en het belang van haar voorzitter voorgaan op die van onze landgenoten en Vlamingen. De ware reden waarom de N-VA niet in een regering wil of durft te stappen heeft Bart De Wever trouwens zelf al onthuld in zijn beruchte interview in Der Spiegel: namelijk de schrik om stemmen te verliezen. Zo wordt ook duidelijk welke lijn de voorzitter en een harde kern binnen de N-VA erop nahoudt: niet deelnemen aan gelijk welke regering, stokken in de wielen steken van de regering in lopende zaken, op die manier ‘ongeschonden' deelnemen aan de gemeenteraadsverkiezingen, en verder aansturen op de splitsing van het land. Intussen houden ze een rookgordijn op om de indruk te geven dat zijzelf wél willen regeren, maar dat de andere Vlaamse partijen hen er niet bij willen. Een Calimero-effect waarvan ze zeker zijn dat het hen electoraal geen windeieren legt. Dat de andere partijen de N-VA willen uitsluiten is totaal onjuist, dat ze graag hebben dat de andere partijen hen uitsluiten is de waarheid.
Als jonge politicus baal ik van dit soort politieke spelletjes. Op een ogenblik dat talloze mensen nog de gevolgen ervaren van de economische crisis, heeft de politiek meer dan ooit de plicht om krachtdadig op te treden op sociaaleconomisch vlak. Op een ogenblik dat de budgettaire problemen zo groot zijn dat landen met een hoge schuldgraad in het vizier komen van speculanten, hebben we nood aan een volwaardige regering die moedig maar rechtvaardig optreedt. Op een ogenblik dat de internationale gebeurtenissen in Japan en de Arabische wereld tonen dat alle landen in de wereld steeds meer afhankelijk zijn van elkaar, hebben we nood aan een beleid dat hierop inspeelt. Voor N-VA zijn al die zaken blijkbaar ondergeschikt aan hun eigenbelang. Ze zijn als de dood om mee verantwoordelijkheid te nemen voor de sanering van de staatsfinanciën, en hun horizon blikt niet verder dan onze taalgrens.
Het wordt bijgevolg hoog tijd dat alle democratische politici die het goed voorhebben met ons land en de welvaart van Vlaanderen, stoppen met de N-VA achterna te hollen. Nationalisme zorgt niet voor oplossingen, maar voor problemen. Ons land heeft dringend een stabiele regering nodig. Een regering die onze regio's meer slagkracht geeft, maar tegelijk het federale België versterkt. Terwijl de separatisten dit door hun politiek-strategische spelletjes onmogelijk maken, richten steeds meer internationale ogen zich op de politieke instabiliteit van ons land. Griekenland, Portugal en Ierland kwamen reeds in het vizier van internationale beleggers. Als Bart De Wever zijn cynische politiek doorzet, is straks ons land aan de beurt en dat zullen alle Belgen geweten hebben, zowel Vlamingen als Franstaligen.
(gepubliceerd in De Standaard op vrijdag 25 maart 2011)
|
